Net als in Nederland is er in Australië volop discussie over de zorg en hoe dit het beste aan mensen gegeven kan worden. Om het kunstje hier af te kijken, lopen vandaag 2 Australische zorgprofessionals mee met Buurtzorg in Tubbergen.
De belangstelling vanuit 'Down Under' komt bepaald niet uit de lucht vallen, want er is al een paar jaar geleden contact gelegd met oprichter/directeur Jos de Blok van Buurtzorg. Deze zorgorganisatie staat bekend om de zelfsturende teams van maximaal 15 verplegers. "In principe leggen we alles zelf vast op een iPad, dus de uren en de handelingen die we verrichten. Verder is er wel een kantoor in Almelo waar ondersteuning is op financieel gebied, maar dat is het dan ook", zo legt Buurtzorg-verpleegster Susan Masselink kort en bondig uit. Hierdoor is er volgens haar bijna geen management nodig, iets dat bij andere zorgorganisaties wel anders is. Door het beperken van dergelijke bureaucratie zijn ook de kosten lager. Masselink: "Het is iets dat uiteindelijk ten goede komt aan de patiënten, want daar doen we het natuurlijk voor. Die staat in alles wat we uitvoeren centraal. Is er iemand die liever zelf z'n bed wil opmaken of geen hulp nodig heeft bij het aankleden, dan kan dat uiteraard. Je komt hier achter door met mensen in gesprek te gaan; dat kan gewoon niet van een afstandje. In samenspraak met de patiënt, voor zover dat kan, bepalen we ook de hoeveelheid tijd die we aan hem of haar besteden."
Meer mens, minder patiënt
Voor de Australische gasten Christine en Mat blijkt het best lastig om de huidige situatie in hun thuisland direct te vergelijken met de Nederlandse. Daar zijn bijvoorbeeld geen private verzekeraars, maar betaalt de overheid de rekeningen nu nog zelf. "Toch wordt er over gepraat om een soortgelijk stelsel op te zetten als hier, zij het minder doorgevoerd. Eerst kijkt de politiek uiteraard naar wat haalbaar en betaalbaar is. Wij zijn hier nu vooral om te leren en niet om Buurtzorg te kopiëren", licht Mat toe. Samen leggen ze ook enkele huisbezoeken af, om in de dagelijkse praktijk te vernemen hoe mensen de werkwijze ervaren. Zo ook bij Lies Brokers en Jan Smit uit Tubbergen, die beide met lichamelijke ongemakken kampen. Ze blijken helemaal 'om' en willen nooit meer iets anders. "Het is zo fijn. Je voelt je weer serieus genomen als mens. En niet als een of andere patiënt behandeld. Enorm belangrijk is dat", vatten ze samen.
"Bij ons komt eens per jaar iemand vertellen hoeveel een bepaalde patiënt mogen helpen. Die beoordeelt dit dan, maar dat is niet erg efficiënt. Er kan nogal eens wat veranderen in het leven en dan besteed je misschien wel teveel of juist te weinig aan diegene", aldus Christine. "Dat is iets dat van mij wel mag veranderen. Maar goed, daar hangen ook veel andere dingen mee samen. Ik ga er uiteindelijk niet over, maar de mensen zijn kennelijk wel gelukkiger als ze hulp krijgen van Buurtzorg en dat is eigenlijk het belangrijkste van alles. Daarnaast blijken dergelijke teams zichzelf prima te kunnen aansturen, zonder een directe managementlaag erboven."