Interview met... Rob Buursen, deelnemer Dakar 2013
Rob Buursen, geboren en getogen Tubbergenaar, nam deel aan de Dakar Rally 2013 met de servicetruck van het Riwald Dakar Team. De tocht, die door de woeste gebieden van Argentinië, Peru en Chili gaat, is de zwaarste ter wereld. Hij zat als monteur samen met Anne Kies en Ed Wigman in de cabine. De truck haalde op 19 januari in het Chileense Santiago de eindstreep en werd 33e in het klassement.
Rob Buursen, geboren en getogen Tubbergenaar, nam deel aan de Dakar Rally 2013 met de servicetruck van het Riwald Dakar Team. De tocht, die door de woeste gebieden van Argentinië, Peru en Chili gaat, is de zwaarste ter wereld. Hij zat als monteur samen met Anne Kies en Ed Wigman in de cabine. De truck haalde op 19 januari in het Chileense Santiago de eindstreep en werd 33e in het klassement.
Via social media (vooral Twitter ) hield Rob de thuisblijvers op de hoogte van wat hij meemaakte. "Ik kreeg veel positieve reacties op mijn berichtjes, dat was erg motiverend."
Op de eerste dag van de Rally plaatste je een bericht op Twitter dat je droom nu begint. Maar is die droom ook uitgekomen?
"Meer dan uitgekomen. Het is echt mijn jongensdroom. Dat begon in de jaren 80 met boekjes over de Rally. Keek ik vroeger tegen die jongens op die de tocht reden, dronk ik dit jaar samen met hen een kopje koffie. Het voelde alsof ik naast Schumacher zat. Mijn jongensdroom kwam meer uit dan dat ik had kunnen dromen. Ik maakte de tocht van dichtbij mee. Ik ben op de mooiste plekken ter wereld geweest. Van skipistes van zand tot rivieren die uit het niets kwamen. Overal heerste gevaar, maar ik was niet bang. Het werd ons moeilijk gemaakt door de organisatie door ons uit ons ritme te trekken, onregelmatig te laten rijden. Maar het weerhield ons niet om er voor te gaan. We reden op 80% van ons kunnen en zo hebben we veilig de eindstreep gehaald."
Via Twitter liet je de thuisblijvers meegenieten van je avonturen. Je plaatste onder andere foto's van de bivak. Wat probeerde je te bereiken via Twitter?
"Het was vooral mijn intentie om de mensen die mijn volgen te laten weten wat de Dakar precies inhoudt. Op tv zien thuisblijvers vooral de geromantiseerde beelden van de race. Ze laten de mooiste beelden zien, en volgen vooral de topteams. Iets wat ook logisch is, maar ik wilde graag laten zien dat het meer is. Het is een tocht met veel onverwachtse dingen. Het was nooit saai, er kon van alles gebeuren. Twitter gebruikte ik als een soort dagboekje. Het was niet alleen voor de thuisblijvers, maar ook voor de monteurs die achterbleven in het kamp. Want die konden wel zien welke plek we behaalden, maar dat viel soms mee of tegen. Via Twitter konden ze dan lezen dat we bijvoorbeeld iemand moesten helpen of een lekke band hadden. Daarnaast gebruikte ik Social Media om een prikkel door te geven en het team te promoten."
Omschrijf voor jezelf de Dakar in een paar woorden?
"Dat is lastig. In elk geval: Richard, zand, slaap, tent, samen, afzien, gelukkig, opluchting. Tijdens de Dakar ben je nooit alleen. Het is een tocht die ik niet snel zal vergeten. Iedereen van het team heeft de zelfde passie, zelfde prestatiegerichtheid. Saamhorigheid past ook echt bij de Dakar. Je doet alles in teamverband en helpt elkaar. De Dakar is een zware tocht, maar het is zo ontzettend gaaf en mooi. De organisatie maakt het moeilijk door je uit je ritme te halen. Wij hebben geprobeerd toch zo stabiel mogelijk te rijden. We reden niet op 100%, want dan kun je te vaak het gevoel hebben dat het mis gaat en dat veroorzaakt paniek. Ik ben ook zo relaxed mogelijk aan de Dakar begonnen, want rust is echt belangrijk. Ik ben blij dat wij namens Riwald Dakarteam de eindstreep hebben gehaald. We hebben ons doel gehaald, en dat was ook voor Richard (Huzink). Daarom hebben we ook een sticker op de voorruit geplakt bij aankomst. Dat was een feestje voor iedereen in het team. Een nog mooiere bekroning dan de medaille die we uiteindelijk kregen."
Wat is voor jou het mooiste moment van de Dakar geweest?
"Het nietig zijn in de duinen. Je bent helemaal niets, een zandkorrel. En dat uitzicht als je op een duin staat. Je ziet onderaan auto's en trucks die het moeilijk hebben en dan moet je zelf nog. En tien minuten later ben je aan de andere kant. Het is zo'n mooie omgeving, zo groots en ontzettend mooi. Kilometers langs de kust, een gevarieerd landschap. Duinen rijden is trouwens wel een vak apart en ook het mooiste van de Dakar. Dat zijn ook altijd de beelden die ze laten zien op televisie, terwijl het maar om 15% van de gereden kilometers gaat. Alles tijdens de Dakar draait trouwens om de media. Er hangen ontzettend veel helikopters in de lucht. Een paar voor noodgevallen en de rest filmt alles. Fotografen worden op de plekken neergezet waar de mooiste beelden geschoten kunnen worden. We hebben wel eens een paar uur moeten wachten voordat we konden starten, omdat het te mistig was. Dan konden de helikopters namelijk niet vliegen en waren er geen beelden. De organisatie heeft alles onder eigen regie. Maar de Dakar is meer dan alleen de rally, ik heb ook veel van de sfeer kunnen proeven. Het is een wedstrijd dat ook speelt in de landen waar we doorkomen. Vooral Argentijnen zijn fan van de Rally. Ik ben in Argentinië volgens mij wel 30.000 keer op de foto gekomen. De mensen in die landen hebben zo'n passie voor de Dakar."
Heb je nu weer een nieuwe droom?
"Ja, zoals dat hoort verleg je je doelen en dromen. Mijn ultieme droom is nu om de Dakar zelf een keer te rijden. Het liefst in een truck, in elk geval niet op een motor. Navigeren lijkt me ook wel wat. De spanning of je het gaat halen, het wedstrijdelement en de sfeer. Ik wil volgend jaar weer deelnemen aan de Dakar, als het tenminste mogelijk is. Weer de race, de omgeving en de spanning meemaken. Één ding is zeker, ik ben besmet met het Dakarvirus."
