Bart Lansink voltooid 5 emotionele ritten over de Alpe d'Huez
Niet de 6 die hij vooraf als doel had gesteld, maar wel 5 enorm zware beklimmingen over de Alpe d'Huez. Bart Lansink mag zichzelf op de borst kloppen over dit bereikte resultaat, waarbij tevens menig traan is gevloeid. Bart Lansink reed afgelopen vrijdag tussen vele honderden Nederlanders de Alpe d'Huez op, in zijn strijd tegen kanker. Hiermee wil hij zijn moeder bijstaan. Ze heeft longkanker en kreeg een tijdje terug te horen dat ze uitbehandeld is. Een deel van zijn laatste verslag:
"Woensdagavond 4 juni, 20.45 uur en ik besluit om naar bed te gaan. Ik ga er vanuit dat ik niet gelijk in slaap zal vallen, maar zodoende toch nog wat uurtjes kan pakken voor de vroege start van morgen."
"De wekker gezet om 03.00 uur. Ik had alles klaar gelegd in een soort van volgorde van aankleden en nodig hebben. Ondertussen etend en drinkend alles gepakt, iedereen in huis een dikke knuffel gedaan. Om 03:30 uur was de gezamelijke afdaling van Alpe d'Huez naar Bourg d'Oisans. In het donker was goed te zien dat in elke bocht een heleboel kaarsen stonden te branden. Dit was wel een erg mooi gezicht."
"In het dal aangekomen bij Bourg d'Oisans bleek dat de temperaturen zo laag waren dat ik een laagje ijs op mijn stuur had zitten. Dit was op zich qua kleding geen probleem, hier was ik wel op voorbereid. Nadat alle deelnemers er waren, is er in clusters gestart. Zelf ben ik pas om 04.53 uur bij de start vertrokken. Ondanks de kou lukte het me redelijk om soepeltjes te rijden. Het gevoel was goed, tussen de oren zat het goed, maar na het zien van 3 spandoeken van mijn familie, voor bocht 7 brak ik compleet in huilen uit (en toch dacht ik daar niet zoveel last van te hebben). Het mooie van het gezamelijke is dat er dan gelijk wel enkele fietsers waren die aanmoedigingen en schouderklopjes aan me gaven. Na 1 uur en 31 minuten zat de eerste klim erop. Geheel onder de 150 slagen per minuut."
"Na een korte pauze gelijk begonnen aan de tweede afdaling en klim. Deze ging in gelijk tempo, als de eerste klim, maar gevoelsmatig was deze toch erg zwaar. Vlak voor bocht 7 kwam al weer dat rare gevoel opzetten, waarbij je weet dat er tranen komen. Langs de spandoeken rijdend kwamen er dus ook wel weer enkele waterlanders naar boven. Op dat moment besloot ik ook om maar gewoon aan het gevoel toe te geven. Waarna ik toch zeker tot en met bocht 8 heb gehuild op de fiets."
Klik hier om het complete verhaal van Bart Lansink te lezen.
