Niels van de Weer neemt met opgeheven hoofd afscheid
Na 15 dienstjaren is vandaag, nu de laatste wedstrijd van dit seizoen gespeeld is, een einde gekomen aan de carrière van Niels van de Weer (33) in het eerste elftal van De Tukkers. De reden daarvoor is simpel. "Het is tijd om plaats te maken. Mijn lichaam kan het niveau nog wel aan, maar het wordt er bepaald niet makkelijker op", legt Van de Weer uit.
Met 2 promoties en 3 degradaties in de achterzak weet de immer rustige Albergenaar als geen ander hoe het is om op verschillende niveaus te voetballen. Van de Weer is al zo'n beetje zijn hele leven voetballer bij De Tukkers en heeft er de gehele jeugd doorlopen, bijna altijd in prestatieve elftallen. "Op mijn 16e maakte ik mijn debuut in het eerste. Vanuit de A-jeugd stond ik regelmatig wissel om alvast wat te wennen. Toen ik de overstap maakte naar de senioren, werd ik er een vaste kracht."
Gevraagd naar het mooiste persoonlijke moment, moet hij best even nadenken. Zoals een echte sportman betaamt, wil hij niemand tekort doen. Al helemaal zijn vroegere teamgenoten niet. Zoals bijvoorbeeld Patrick Olthof, Ivo Velthof, Marco Geeshink en Remco Weusthof. Van de Weer: "Dat waren jongens waar ik tegenop keek toen ik in het eerste kwam. Ik was een jaar of 3, misschien 4 jonger dan de daaropvolgende jongste van het team. Daar had én heb ik veel respect voor. Dat zijn mijn voorbeelden, absoluut waar." Van de Weer komt dan eerst met een voorbeeld waarbij hijzelf anders had moeten beslissen, maar toch voor eigen succes ging. "Ik had 5 man van de tegenstander uitgespeeld en scoorde vervolgens. Even daarna hetzelfde, weer 5 man, maar toen had ik moeten afgeven aan Berthil Meijer - die er beter voorstond. Helaas deed ik dat niet. Een beetje dom, ik heb er nog altijd spijt van en denk er nog wel eens aan, maar misschien is dat wel juist waarom het me zo goed bijstaat. En natuurlijk vanwege dat moment ervoor, dat ook. Dat is voor iedere voetballer een lekker gevoel. Sowieso heb ik nooit veel gescoord. Soms een goaltje. Het meeste tijdens een wedstrijd is 2 doelpunten, schat ik zo."
Van de Weer gaat zijn voetbalschoenen niet in de wilgen hangen, maar wenst samen met zijn kameraden in het zesde elftal te gaan voetballen. Ook gaat hij een trainerscursus volgen, om daarnaast komend seizoen bij een aantal teams van De Tukkers 'stage' te gaan lopen. Als verdedigende middenvelder is hij al gewend de lijnen - zeker in defensief opzicht - uit te zetten en mede daarom gaat hij bekijken of er een trainerscarrière in het verschiet zit. De jarenlange ervaring in de hoofdmacht gaat zeker nog van pas komen, weet hij. "Ik kijk terug op een hele mooie tijd. Eigenlijk heb ik nooit echt blessures of zoiets gehad, althans niks ernstigs. Als al, dan een paar weken ernaast. Wat ik het meest ga missen, is waarschijnlijk de voetbalhumor. Elkaar voor de gek houden, geintjes maken in de kleedkamer. Aan de ene kant fanatiek zijn, aan de andere kant losjes omgaan in het randgebeuren. Dat was altijd erg leuk."
