Tornado Geesteren bakt ze al 25 jaar bruin bij Wolberink
Eén dag in het jaar is het een drukte van belang in de voormalige stal, melk- en spoelruimte van de familie Wolberink (Vrielman) aan de Meijersweg in Geesteren. Al 25 jaar lang geniet Tornado op dit adres de gastvrijheid voor het bakken van oliebollen. Voor de volleybalvereniging een mooie gelegenheid om Gerard en Ans Wolberink te verrassen met fraai gesorteerde schotel van de hoofdsponsor van Tornado Slagerij Hemmer. De reacties over de Tornado-oliebollen waren weer unaniem positief. Met behulp van leden en vrijwilligers was de actie opnieuw een succes.Waardering
Anne Lohuis onthaalde als voorzitter van de activiteitencommissie van Tornado de gastheer en gastvrouw om ze alvast een oliebol te laten proeven. Uit het niets haalde ze de vleesschotel tevoorschijn. "Omdat we bijzonder waarderen dat we van deze ruimten en faciliteiten gebruik mogen maken en dat de samenwerking al 25 jaar zo goed verloopt", zo legde ze uit. Gerard en Ans toonden zich heel content met de geste. "Probleem met het bakken hier? Totaal niet. Het is voor ons natuurlijk wel fijner dat het nu gebeurt in de stal en niet meer in huis."
Van deel naar stal
Een begrijpelijke opmerking, want in 1989 werden de eerste oliebollen gebakken op de deel van de woonboerderij. Daarvoor fungeerden Patat Mans (cafetaria Lohuis) en de familie Olimulder aan de Huyerenseweg als gastlocaties. De deel van Vrielman (huisnaam) was een prima ruime locatie, mede door de gemoedelijkheid van de familie, die toch zeker 1 á 2 weken na de oliebollen-dag nog konden nagenieten van de geur. Bovendien bood de boerderij opslagruimte op de 'hiel', een groot gemak. Nadat Wolberink stopte als veehouder kwam de stal met aanverwante ruimten vrij en de verhuizing daarnaartoe was een logische stap en in alle opzichten meer praktisch.
Vroege vogels
Succes van de actie is de saamhorigheid en stemming tijdens het bakken en de verkoop. Zo ook dit jaar. Het verloop lijkt simpel, maar dat is te danken aan de goede organisatie van de activiteitencommissie. Nadat de voorbereidingen al een dag eerder zijn voltooid rijden ver voor het kraaien van de haan de deegmakers, bakploeg en inpakkers bij Wolberink het erf op. De eigen kleding verdwijnt al snel onder de witte Alvernis-vakkleding. Geroutineerd worden de oliebakken gevuld en warm gemaakt, het eerste beslag gemaakt en de dozen voor de verkoop schoongemaakt en distributievaardig gesorteerd. De eerste praatjes en kwinkslagen bij het eerste kopje zijn al gauw gemaakt. Samenwerken voor hetzelfde doel verbroedert, zo weten de medewerkers.
Emmers vol
De bollenproducenten leggen hun eerste krenten- en naturelcreaties met geroutineerde snelle armbewegingen in de inmiddels op de juiste temperatuur gekomen hete olie. Hét startsein voor de hele bakploeg om hun positie voor het draaien en inpakken in te nemen. De deegma(k)kers pakken weer hun ingrediënten bijeen om met de mengboor 1 van de 66 emmers met deeg zover te vullen dat het gistingsproces kan beginnen. Geleidelijk aan komen de eerste auto’s aanrijden om zich te vervoegen bij de penningmeester. De kasbeheerder alias stratenverdeler zit als enige achter een schavot, om de distributie te coördineren en nauwkeurig de afrekening te controleren. Af en toe worden de verkopers met een (de)motiverende verkooppraatje (lees kwinkslag) toegesproken, maar het effect is nog nooit bewezen. De eerste dozen met oliebollen verlaten al snel de Meijersweg 25 met de bedoeling warm bij de huishoudens aan te komen. Uiteraard is het de bedoeling dat de leden met lege dozen terugkomen.
Complimenten
De afname blijkt al gauw succesvol en complimenten over de kwaliteit volgen. Hoewel het een hele dag hard werken is, geeft het resultaat veel voldoening. De dankbaarheid aan de inwoners wordt niet onbesproken gelaten. Wanneer alle straten zijn bezocht en de oliebollen zo goed als op zijn, volgt een intensieve schoonmaakprocedure, afgesloten met een tevreden en gezellige nazit. Het blijkt dat niet alleen de oliebollen 'óp' zijn.
Voor velen is de jaarlijkse oliebollen-dag een routineklus, voor een enkeling zelfs al 25 jaar of langer. Hoe zij het volhouden? "Puur omdat het zo gezellig is", aldus 'diehards' Truus oude Voshaar en Henk Dierink.
