Interview met... 2 Tubbergse militairen die in Kunduz hebben gediend (deel 2)
Een vervolg op het interview over de geïntegreerde politietrainingsmissie in Afghanistan. De bevindingen en de bevolking in Afghanistan. Het leven in het buitenland, waar vooral respect de boventoon voert.Kapitein Wouter en Opperwachtmeester Egbert hebben van april tot november 2012 in Kunduz gediend. Opperwachtmeester Egbert was vooral bezig met het opleiden van de Afghaanse politie. Kapitein Wouter was als genist vooral bezig met het verbeteren van bestaande politiebureaus.Een drieluik, met deze week: Het leven in Afghanistan.Hoe waren de eerste indrukken?
Wouter: "Je moet zo wennen als je daar komt., maar al snel voelde ik me erg veilig in Kunduz. Ik liep met een gerust hart tussen de mensen."
Egbert: "Ik merkte dat de Afghaanse bevolking een erg trots volk is, maar open staat voor verandering. Qua land ging je echt terug in de tijd; het was niet echt modern. Kinderen speelden met zelfgemaakte voetballen of liepen achter een tol. Dat is in Nederland niet denkbaar."
Hoe gingen jullie om met de Afghanen?
Wouter: “We reden rond in Bushmasters, dat zijn veilige voertuigen. Op de wagen stond dat we Nederlanders waren, maar dan in de taal van de bevolking: Dari. Daarnaast liepen we veel tussen de Afghanen, maakten we een praatje met ze. We lieten zien dat we geen kwade bedoelingen hadden en juist wilden samenwerken. Kunduz is daarnaast ook veiliger dan Uruzgan, dat komt door de welvarende katoenindustrie."
Egbert: "Respect was in mijn functie de basis. We toonden respect naar de studenten en kregen dat ook terug. De tolk was een belangrijk instrument, maar ook lichaamstaal was belangrijk. Ik heb daar mijn westers perspectief moeten loslaten. Ik heb me daarom ook nooit onveilig gevoeld. Ik leerde de agenten: zelfverdediging, sporten, schieten, controles uitvoeren, voertuigen besturen. Het was de basis die ze leerden in 8 weken."
Hoe reageerden de Afghanen op jullie?
Wouter: "Eigenlijk heel erg positief, natuurlijk was het op het begin wel wennen, ook voor hen. Maar ze hadden gelijk door dat we iets goed den doen. Ik had in dat opzicht minder contact met de burgers, maar wel met lokale autoriteiten en ondernemers. Egbert had meer contact met de burgers."
Waren er echt grote cultuurverschillen?
Wouter: "Alles was een avontuur in Afghanistan, Het was voor ons nieuw. Sowieso was het klimaat en de natuur een groot verschil met Nederland. Zomers werd het daar 47 graden. We hebben wel eens in het kamp een hardloopwedstrijd met zulke temperaturen gehouden. Afghanistan is gewoon net even anders dan Nederland. Qua natuur veel zand, maar op sommige vruchtbare gronden was het gewoon groen, net als hier in Twente."
Egbert: "Maar niet alleen qua klimaat en natuur waren er grote verschillen, ook in bijvoorbeeld de kennis van de mensen. We hebben tijdens eerste lessen aan de agenten moeten uitleggen waar bijvoorbeeld moeten uitleggen waar het hart zit. Zij konden dat vaak niet aanwijzen. Ook qua politiesysteem is het een groot cultuurverschil. Zij hadden altijd het idee dat je mensen moest oppakken, martelen en je hebt de dader te pakken. Wij moesten hen een geheel nieuw justitieel rechtssysteem leren. De agenten leerden dat ze een bewijslast moesten creëren en dan pas een dader konden oppakken."
Hadden jullie vrije tijd in Afghanistan?
Wouter: "Er was gewoon weinig vrije tijd, maar als ik vrije tijd had ging ik sporten. Dat was voor mij echt ontspannend. Ik had verder ook weinig verplichtingen, het was een structuur van werken en sporten, dat vond ik heerlijk. Daarnaast hadden we natuurlijk ook leuke dingen zoals een hardloopwedstrijd of voetballen met burgers. We speelden ook wel eens bushkazi, dat is het klootschieten van Afghanistan. Het lijkt erg op polo."
Lees hier deel 1 van dit interview.
