Interview met... Kapitein Wouter en Opperwachtmeester Egbert, Kunduzgangers
De geïntegreerde politietrainingsmissie in Kunduz. Kapitein Wouter is vorig jaar, van april tot november, in de Afghaanse provincie geweest om eraan deel te nemen. Een missie die volgens hem zeker een verschil heeft gemaakt.De geïntegreerde politietrainingsmissie in Kunduz. Kapitein Wouter is vorig jaar, van april tot november, in de Afghaanse provincie geweest om eraan deel te nemen. Een missie die volgens hem zeker een verschil heeft gemaakt.
We gingen met hem en zijn collega opperwachtmeester Egbert van de Marechaussee in gesprek over de missie, bevindingen in Afghanistan en het thuisfront. Een drieluik dus, met deze week: De Missie.
Wat was je rol in Afghanistan?
"Mijn functie als genist was dat ik mij in Afghanistan vooral bezig hield met het verbeteren van bestaande politiebureaus. Ik had voornamelijk contact met de lokale autoriteiten en ondernemers. Daarnaast had ik ook veel contact met de Duitsers. Nederland maakt gebruikt van faciliteiten op hun Kamp. Toevallig woont de Duitse kolonel vlakbij de Nederlandse grens, dus konden we mooi plat proat'n met elkaar. Ik had 2 functies, namelijk contactpersoon naar de Duitsers toe en het verbeteren van de infrastructuur waar nodig. Ik had contact met Duitsers, maar ik maakte ook afspraken met lokale aannemers en autoriteiten."
Wanneer kreeg je te horen dat je naar Kunduz moest?
"Kerstavond 2011, ik kreeg een telefoontje dat ik mij bij de mariniers moest voegen die op uitzending naar Kunduz gingen. Mijn kerstcadeau was dus de missie. Vanaf dat moment was ik daar fulltime mee bezig; de voorbereiding op het vertrek. Allereerst in Doorn waar ik vanaf toen in training moest voor de missie. Ik leerde daar mijn collega's kennen en kon alvast wennen aan de mariniers. In het weekend was ik dan gewoon weer in Tubbergen. Daarnaast was er ook veel voorbereiding thuis, veel papierwerk regelen. Maar ook afspraken maken met mijn vriendin en familie. Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar voor en dan leef je er ook zo naartoe dat het voor mij niet snel genoeg april kon zijn."
En toen zat je in het vliegtuig naar Afghanistan, hoe was het daar?
"Het was echt wennen voor mij. Heel erg veel stof overal en bovenal erg warm. Maar soms leek het ook alsof de missie plaatsvond in Twente. Vooral in de rivierbedding was er veel groen. In het kamp zelf was er vooral veel zand en stof. Verder was alles in het kamp prima voor elkaar. Nederland heeft zelf een legering gebouwd. We hadden goede kamers en internet, dat was allemaal prima geregeld."
Wat was je rol in Kunduz?
"Als genist hield ik mij vooral bezig met de infrastructuur. Dat houdt in dat ik zorg droeg voor de politiebureaus die er al stonden. De politiebureaus die er al stonden waren vaak niet goed onderhouden. Door infrastructurele verbeteringen droegen we bij aan een goede maar ook hygiënische werkomgeving. Zo konden wij er voor zorgen dat de Afghaanse politie agenten beter hun werk konden doen."
Is er een voorbeeld van iets wat je hebt veranderd?
"Ja, zo was er een politiebureau in het centrum van Kunduz. Naast het politiebureau stond een soort van giertank, maar dat ding was veel te vol. Op een gegeven liep het rioolwater gewoon weg langs het gebouw. Het liep langs de muren de ruimtes in, het zag er niet uit. Er moest daarnaast ook veel veranderd worden aan de deuren en ramen. De Afghanen dachten dat het te verhelpen was door alleen een nieuwe tank te kopen. Maar veel belangrijker was juist om de ruimtes een opknapbeurt te geven. Door middel van samenwerking met de lokale aannemers en Amerikaanse collega's kon dit gerealiseerd worden."
Was de politietrainingsmissie alleen iets voor het Nederlandse leger?
"Nee, de missie is veel meer dan alleen politieagenten opleiden. Zo waren er ook mensen van justitie aanwezig om het rechtssysteem van Afghanistan aan te pakken. Want je kunt wel mensen oppakken, maar als er niets mee gedaan wordt, dan is het nog voor niets. Politieagenten is maar een deel van de oplossing. Daarnaast is het ook belangrijk om vertrouwen te kweken bij de bevolking. Overal waar wij kwamen waren wij open over onze intenties en lieten zien dat wij en de Afghaanse politie er waren om ze te helpen. En dat werd begrepen. Mede daardoor heb ik mij eigenlijk ook nooit onveilig gevoeld als ik buiten het kamp kwam."
