De Tandenfee en haar prinsessen - Column

Volgende week opent Carmen Brinkcate, geflankeerd door haar assistentes, haar nieuwe tandartspraktijk.

Vijf jaar geleden schreef ik al eens over mijn tandarts en doopte haar tot de Tandenfee. Daar is nog steeds niets aan veranderd - behalve haar onderkomen.

Tot voor kort werkten de dames in een noodgebouw op het industrieterrein, maar vanaf maandag 28 september zijn ze weer terug op hun oude, vertrouwde plek aan de Vosmeerstraat 3 in Tubbergen. En wel in een spiksplinternieuw pand.

De modernste technieken en behandelingen worden er in een handomdraai uitgevoerd. Pijnloos! Dat zeg ik er nadrukkelijk bij, want de tijd van de 'smoelensmid' ligt gelukkig ver achter ons. De laatste keer kreeg ik van preventieassistent Bianca zelfs een heuse schoonheidsbehandeling. Logisch ook, want poetsen en flossen zijn niet mijn sterkste punten. Mijn bovengebit gaat hooguit een nachtje in de Kukident.

Vroeger was dat heel anders. Toen mijn vader een kunstgebit kreeg, dacht hij het eindelijk voor elkaar te hebben: nu hoefde hij nooit meer zelf naar de tandarts. Mocht er toch iets aan mankeren, dan kon het gebit "gewoon bie oons ma in de fietstas".

Tijden veranderen, maar tandartsen ook. Als mijn vader nog geleefd had, zou hij vast en zeker elke week zélf naar mijn Tandenfee en haar prinsessen zijn gefietst. Hij kon namelijk maar moeilijk wennen aan zijn nieuwe tanden. "Een kunstgebit is net as oe schoonmo", zei hij altijd, "het wordt nooit eigen."

Kwibus