Koningsdag - Column

Verpakt in feestelijk papier van Snijders Electronics liggen de verjaardagscadeaus (een staafmixer, een braadpan en tien stofzuigerzakken) al op een geheim plekje.

Maandag 27 april is namelijk de belangrijkste dag van het jaar hier in huis: dan vieren we de verjaardag van mijn ‘vijfsterrenvrouw’. De koningin des huizes wordt voor de zoveelste keer 39 (en alweer geen lintje voor haar).

Vorig jaar stond er nog een springkussen in de achtertuin en mochten de feestgangers mee voor een rondje in de Molenberg Express. Maar door een gebrek aan vrijwilligers, een overdaad aan gedoe en regels is de lol er inmiddels wel vanaf.

En toeval of niet, Koningsdag in Tubbergen lijdt aan hetzelfde euvel. Zelfs de Oranjewijk krijgt de bezetting niet meer rond. De regelzucht helpt ook niet echt mee; voor elk spelletje lijkt tegenwoordig een leger aan gediplomeerde EHBO’ers, verkeersregelaars en brandweerlieden verplicht. Tubbergen staat hierin niet alleen; het is een breder stukje ‘dorpszeer’.

Wat een schril contrast met onze nieuwe Nederlanders. Deze week fietste ik langs de opvanglocatie in Albergen, al noem ik het zelf nog altijd café Elsgait. Het leek daar wel vervroegd Koningsdag. De argeloze voorbijganger zou zomaar kunnen denken dat hier een dependance van ’n Kaps of De Molenberg is verrezen.

De organisatie had kosten noch moeite gespaard. Fatbikers sjeesden heen en weer over de Gravendijk en kinderen in Ajax- en Barcelonashirts voetbalden op het sportcomplex, terwijl mannen zich verzamelden rond de hangtafels. Het voorjaarszonnetje deed de rest. Een feest der herkenning, en dat gewoon op een doordeweekse dag om 15 uur. Zo kan het dus ook: met een beetje goede wil en een COA-budget.

Daarom vieren we aanstaande maandag de vijfsterrenverjaardag niet thuis, maar bij ’n Kaps. Daar hebben ze een hypermodern springkussen. In 1973 was dat nog haar favoriete toestel toen ze in Almelo op turnen zat. Maar helaas - das war einmal - net als de spelletjes op Koningsdag.

Kwibus