Fleringen 1 verlost van degradatiegevaar, afscheid van Raymond Booijink
Het is vandaag 31 mei 2015. Onze keeper, wat was hij groots! Kijk 'm daar eens staan. In zijn niet te kloppen gele pak. Zijn rug recht, zijn handen omhoog. Hij past in het hok dat hij verdedigt. Bijna raakt zijn hoofd de deklat. De rood-witte tenues van zijn teamgenoten zijn als de omlijsting van een schilderij. Hij grijnst. Een doelman die indruk maakt en altijd wil winnen, altijd wou winnen, altijd zal winnen. Dan klapt hij in zijn handen, een paar keer maar. Langzaam, in slow-motion bijna, maar hard en indringend. Zijn handen zijn verpakt in felgekleurde handschoenen. Onze keeper is klaar voor de wedstrijd, zoals al 20 jaren lang. Vandaag voor het slotakkoord tegen Hoonhorst. Handhaven of degraderen.
Die Fleringer keeper, wat was hij goed al die jaren! De verdediging staat. Waar nodig zet Ray zijn verdedigers op hun plaats. Hij coacht, hij roept, hij scheldt, hij vloekt. Een afstandsschot! Het is van hem, dat leder. "Honderd!", roepen zijn aanhangers, dekken roept de keeper. Hij heeft af en toe last van de nodige adrenaline, ook na al die jaren. Het hoort bij zijn ik, bij zijn reacties, bij zijn keeper zijn. Waar de doelman de rust zelf is buiten het veld is hij in de wedstrijd tot de laatste vezel geconcentreerd en gespannen. En altijd weer weet hij dat om te zetten in fabelachtige reddingen juist dan als de nood hoog is. De tegenstander die een ongeleid projectiel afvuurt, voelt zich klein worden. Vernederd. Komt niet meer in zijn spel. Een aantal keren moet hij nog handelend optreden. Een speler breekt door! De Fleringer goalie verlaat zijn hok, opvallend snel voor zo’n gestalte. Hij maakt zich groot en gaat naar de grond. Zijn fel gele uitrusting wappert wild uiteen. Het versterkt het beeld van de onverschrokken viking. De aanvaller lost een schot, een wanhoopsschot, de bal stuit af op een onneembare vesting, het lichaam van onze Raymond, onze keeper. De aanvaller druipt af. De doelman grijnst, keert terug naar zijn hok. Tevreden. Een waakhond die een indringer heeft verjaagd. "Kom op Fleringen, dekken", brult hij zijn companen in de laatste linie toe.
Onze Raymond, wat was hij een fantastische doelman al die jaren! Regelmatig maakt of breekt hij de wedstrijd voor zijn team. In zijn lange carriere had hij zeker niet misstaan bij een club die in hogere regionen acteert. Maar steeds weer bleef hij zijn club trouw. Hij wint of verliest een wedstrijd maar was meer dan eens de sleutel tot success voor zijn kleine dorpsclub. Zijn teamgenoten, ze doen ondertussen hun best. Van afstand ziet hij toe op hun verwoede gevecht voor lijfsbehoud. Schudt af en toe zijn hoofd, denkt er het zijne van. Meestal scoren ze wel een keer of vaker zoals wel eer. Of het genoeg is, dat bepaalt vaak de doelman, zoals ook vandaag. Handhaving in de 4e klasse ligt in het verschiet. In Hoonhorst hield hij zijn hok schoon. Nu is hij de held in de 8e minuut wanneer hij op zijn post staat bij een kopbal van de 5 meter. Even later is hij toch kansloos als Eijkelkamp een fraaie voorzet Klein Heerenbrink de bal binnenkopt. De 0-1 ruststand voert de spanning op. Beide ploegen moeten na rust in 45 minuten uitmaken wie zich alsnog 4e klasser mag noemen. Hoonhorst komt op 0-2. Fleringen vecht terug en is met een schitterende gelijkmaker van Dion Wissink dicht bij handhaving. Als Hoonhorst opnieuw scoort en met 2-3 de 90 minuten volmaakt lijkt het op strafschoppen aan te komen. Martijn Poppink tekent voor voor de 3-3 in de 119e minuut en verlost Fleringen 1 van degradatie.
En de keeper? Hij is eenzaam in zijn hok! Zijn vrouw en kinderen of zijn grootste fan, zijn pa zoeken zijn blik. De slotminuten gaan voorbij. In een roes volgt hij het spel. Hoort in de verte het laatste fluitsignaal. Eindstand 4-3. De teamgenoten, opgetogen over opnieuw 4e klasse volgend jaar, geven hun keeper complimenten, schouderklopjes. Hij hield zoals zo vaak in die twintig jaar Fleringen 1 in de wedstrijd. Stond als een panter te keepen. Hij weet het, maar denkt zoals elke wedstrijd terug aan één moment. Die ene bal. Vandaag waren het er 3. Hij trof geen enkele blaam.
Bij de uitgang wacht zijn vrouw. Slaat een arm om hem heen, hij moppert nog wat terug. Zwijgend stapt hij onder de douche, zwijgend kleedt hij zich weer aan. Samen verdwijnen ze lachend naar de kantine, met zijn voetbalmaatjes, voor het laatst als keeper van een 4e klasser, Fleringen 1. VC Fleringen viert feest, en Raymond neemt afscheid...
