APK - Column

Tot voor kort was bloedprikken goed geregeld. Zelfs in het ‘ziekenhuis van Albergen' hebben ze een Unilab-prikpost (Medlon). Echter, door personeelsgebrek zijn de wachttijden inmiddels opgelopen tot drie à vier weken - of langer.

Nieuw is dat bloedprikken voortaan sneller kan bij de huisartsenpost. En dat is opmerkelijk: hebben ze daar dan opeens wél personeel? Een robot zeker: zuster Kiki! Of maakt Agnes Dute (partner van oud-kastelein Jan Fortkamp) haar rentree als zuster prik?

Hoe dan ook: deze week stond mijn eigen APK op de agenda. Op dringend verzoek van mijn vrouw, dat zeg ik er nadrukkelijk bij. Maar geen probleem: haar eigen AOW wordt immers gebruikt om onze zorgkosten te financieren, terwijl de mijne hoofdzakelijk in het pinapparaat van de super verdwijnt.

Om met het goede nieuws te beginnen: twee uur na het prikken stonden de uitslagen al in de ZGT-app. Op bijna alle onderdelen scoorde ik boven alle verwachtingen: bloeddruk, cholesterol, PSA, gewicht, suiker en iets met natrium.

Zelden had ik vroeger op de Aloysiusschool in Albergen zulke mooie cijfers. Toch kreeg ik tijdens het consult bij de aardige verpleegkundige geen gouden stempeltje. “Hoge scores zijn bijna altijd slecht”, zei ze streng. Volgens haar kwam het door de borrelhapjes van de Aldi. Hè hè, eindelijk een leuke én strenge specialiste (36).

Even later fietste ik naar huis met een doos van de apotheek onder de snelbinder. Semaglutide (Ozempic) stond er met grote letters op. “Daar mag je álles mee doen”, zei ik thuis tegen mijn vrouw. Maar daar reageerde ze niet op.

Misschien moeten we volgend jaar wel zelf bloedprikken en dokteren op de iPad nu er zo weinig personeel is. Een kennis van mij doet dat al. Hele dagen onderzoekt hij zichzelf, maar hij heeft dan ook zowat alle kwalen. Sinds de coronaperiode is hij al vier keer met gillende sirenes overgebracht naar het ZGT in Almelo. Drie keer was het een storm in een glas water, maar de laatste keer was het raak: meneer had last van flatulentie.

Toevallig had ik vroeger bij ons thuis weleens gehoord van flatulentie, iets met winderigheid. Mijn moeder had daar vaak moeite mee als mijn vader bruine bonensoep had gegeten. Ik hoor het hem nog zeggen: “Oons ma hef d’r meer last van dan ik.”

Voorlopig ben ik blij met mijn nieuwe APK... én de medicijnen. Nu kan ik onbeperkt aan de borrelhapjes. O wacht, Miep bemoeit zich er ook weer mee: “Maximaal één dosis per dag”, zegt ze, “anders word je broodmager.”

Kwibus