Code rood - Column

Er is werk aan de winkel voor de politiek in Tubbergen. Terwijl andere gemeenten vakkundig het tij keerden, bleven onze eigen volksvertegenwoordigers dapper dweilen met de kraan open.

Ik zie de dames en heren van het gemeentebestuur, na de uitslag en de lage opkomst, dan ook niet direct een polonaise inzetten in de raadszaal. Tenzij het de kortste weg naar de uitgang is.

Kiezers voelen zich belazerd door bestuurders die last hebben van cognitieve dissonantie: glashard beweren dat je van niets wist, terwijl de bewijsstukken zowat uit je binnenzak rollen. Dat werkt averechts. Ondertussen zit het CDA weer in de lift. En dat terwijl hun opperhoofd Henri B. maar niet kan wennen aan twee vrouwen die een twijfelaar delen.

Een twijfelaar! Nota bene een bed van slechts 1,20 of 1,40 meter breed, dat volgens mijn vader vijftig jaar lang het geheim was achter het gelukkige huwelijk van m'n ouders. “In ‘n breed ber raak ie mekaar kwiet”, was destijds zijn redenering.

Maar eerlijk is eerlijk: Ik heb eigenlijk geen recht van spreken. Bij nader inzien heb ik namelijk niet gestemd. Mijn favoriete kandidaat Bas van Keerpunt22 heeft mij onlangs onheus bejegend, maar hij mag in 2030 in de herkansing.

Toch voelt de nieuwe samenstelling als gerechtigheid, nu wethouder Ursula van Gemeentebelangen/VVD overbodig wordt. En laat nu net zij de architect zijn van het gedraai rondom het AZC in Albergen.

Goed dat er politieke koppen rollen, maar jammer dat de bewoners aan de Gravendijk - naar verwachting tot 2032 - met de gebakken peren blijven zitten. Daarom is het voor de nieuwe gemeenteraad en het college van B&W nu code rood.

Kwibus