Wiesje voor en Wiesje na - Column

“Proat nig oaver oezölf, dat doot wij wa ai’j vot bint.” Een wijze Twentse spreuk, maar voor mijn zoon maak ik een uitzondering.

Waar bij ons thuis de taken nogal traditioneel verdeeld zijn - mijn vrouw kookt en ik eet - is hij het toppunt van emancipatie. Dat werpt zijn vruchten af, zeker nu dochter Wiesje vijf maanden geleden is geboren.

Eigenlijk zag ik het al vóór de geboorte. Hij ging namelijk mee naar de zwangerschapsgym, terwijl de moeder gewoon in het bezit is van een geldig BE-rijbewijs. Later vertelde hij dat de bevalling prima was verlopen, maar dat het meepuffen hem zwaarder was gevallen dan verwacht.

Over de kraamhulp was hij laaiend enthousiast, maar nu broeder Harry weg is, staan ze er alleen voor. Gelukkig werkt hij twee dagen op de zaak en één dag thuis. Ook zijn vriendin heeft zo’n eigentijdse regeling, zodat Wiesje slechts één dag per week naar de opvang hoeft. “Voor de sociale contacten”, waarschijnlijk.

Ook voor hem gaat om drie uur ’s nachts de wekker. Op mijn vraag: “Wiesje krijgt toch borstvoeding?” keek hij me onbegrijpend aan. Vorige week is hij helemaal alleen met Wiesje in de kinderwagen naar het consultatiebureau geweest voor de DKTP-prikken. “Verschrikkelijk,” zegt hij, “Zo sneu voor Wiesje!”

Vanaf dag één leest hij Wiesje voor in het Twents. “Tweetalig opvoeden is tegenwoordig wel het minste,” beweert hij. Hoe dan ook, Wiesje groeit als kool en het is Wiesje voor en Wiesje na.

Inmiddels staat er bij ons thuis al een hekje om de vijver. Want helaas is Wiesje nog niet in het bezit van alle zwemdiploma’s; dat is dan wel even een fikse tegenvaller. Verder heb ik het logeerkamertje geverfd en heeft kunstenaar Chris Veldhof uit Tubbergen een prachtige muurschildering aangebracht.

Maar nu denkt de moderne vader dat de kleur roze niet genderneutraal is. Ja, sorry hoor, maar zover ben ik nog niet.

Dit weekend komen ze naar Tubbergen en dan overleg ik zelf wel even met mijn kleindochter over de kleur. Ik neem aan dat Wiesje inmiddels vloeiend Twents spreekt... na vijf maanden voorlezen. Toch?

Kwibus